Zowat alle politieke waarnemers zijn het erover eens: de regeringsformatie zit muurvast en de situatie lijkt uitzichtloos. De kans dat Di Rupo straks “met hangende pootjes” (Jan Segers in Het Laatste Nieuws, 03.09.10) naar de koning moet, wordt met elk uur groter. Dat heeft Di Rupo in niet geringe mate ook aan zichzelf te danken. In een doorzichtig één-tweetje met koning Albert probeerde hij de ‘separatisten’ (?) van de N-VA buitenspel te zetten. Eerst door de sociale partners (vakbonden en werkgevers, gekend om hun belgicistische en behoudsgezinde reflex) voor de kar te spannen. En nadien door afzonderlijke gesprekken aan te knopen met Kris Peeters, in een poging om een wig te drijven tussen het wankele Vlaamse ‘front’ van CD&V en N-VA. Een poging die mislukte maar die de al troebele verstandhouding nu helemaal heeft verpest.

Opvallend is – andermaal – de houding van de Vlaamse pers. Voorzitter Bruno Valkeniers hekelde in zijn recente column de ogenschijnlijk onaantastbare en naar masochisme ruikende compromiscultus. Sommigen kunnen er maar niet genoeg van krijgen. Zo schrijft Paul Geudens vandaag (Gazet van Antwerpen, 03.09.10) dat er straks misschien een unieke kans voorbij gaat om de Belgische staat grondig te hervormen: “Met wat nu op tafel ligt, is dit principieel mogelijk. De pre-akkoorden die de Vlamingen en de Franstaligen de afgelopen weken hebben gesloten, benaderen de Copernicaanse omwenteling die Kris Peeters predikt.” Sorry hoor, maar die fameuze ‘Copernicaanse revolutie’, wij zien ze niet. Het moet zijn dat de journalist een wel erg rooskleurige bril draagt. Akkoord, Vlaanderen zou straks veel geld krijgen. Maar wat we nodig hebben zijn de eigen beleidsinstrumenten.

Volgens Geudens moet de N-VA (nog) meer water bij de wijn doen, want “bij de Franstaligen is de rek eruit”: “De francofone partijen hebben toegevingen gedaan die een tijdje geleden gewoon ondenkbaar waren.” Is dat zo? Nogmaals, we moeten het nog zien. Na het principiële akkoord over de herziening van de financieringswet gaven de Franstalige partijen overigens meteen hun eigen interpretatie. Ze susten hun achterban met de boodschap dat het allemaal niet veel voorstelde en dat het – als het er al ooit van zou komen – nog wel jaren zou duren. Waarbij de vraag aan de Vlaamse journalisten zich opdringt: hoeveel water moeten de Vlaamse onderhandelaars nog bij hun wijn doen? En dat terwijl Bart De Wever zélf in een openbare biecht erkent dat hij al veel meer heeft toegegeven dan zijn achterban lief is…

Nee, dan zit Rik Van Cauwelaert (Knack, 11.08.10) dichter bij de waarheid dan zijn collega’s: “De existentiële tegenstellingen tussen Vlamingen en Franstaligen verdragen geen constitutionele bricolage meer. Eigenlijk blijft er Elio Di Rupo en Bart De Wever weinig meer over dan naar het voorbeeld van de Tsjech Vaklav Klaus en de Slowaak Vladimir Meciar, onder een boom te gaan zitten en het ultieme communautaire contract te sluiten.” Dat contract was, zoals u allen weet, de Tsjechisch-Slowaakse boedelscheiding. Niets gaat nog in dit land. Rien ne va plus. We hebben er van in het begin voor gewaarschuwd. Waarom nog proberen om water en vuur te verzoenen, als iedereen ziet dat de Vlaamse en Waalse standpunten niet meer te verzoenen zijn? Stop eindelijk met die Belgische onderhandelingen. Dat is alleen maar tijdverlies. Het is tijd voor Vlaamse onafhankelijkheid!

• Trefwoorden:
  
  Elio Di Rupo, Bruno Valkeniers, Kris Peeters, Antwerpen