Volgens het jongste rapport van Eurostat groeide de bevolking in dit land vorig jaar aan met 77.000 eenheden, wat goed is voor een toename van 0,71 procent. Daarmee is de Belgische bevolkingsgroei tweeëneenhalf keer hoger dan het Europese gemiddelde, dat op 0,27 procent ligt.

Dat is goed nieuws, ware het niet dat de belangrijkste factor voor deze opvallende bevolkingsgroei (andermaal) is terug te voeren op de immigratie die in dit land hoge toppen scheert. Slechts 30 procent (22.000 eenheden) van de bevolkingstoename is toe te schrijven aan de natuurlijke aangroei van de bevolking (geboorten min overlijdens). De rest komt op het conto van de immigratie. Gezinshereniging blijkt met 30.000 eenheden in 2009 veruit het belangrijkste immigratiekanaal. Daarnaast werden vorig jaar niet minder dan 14.800 illegalen geregulariseerd en 2.400 asielzoekers erkend.

Zoals De Standaard opmerkt, “is 85 procent van de immigratie ‘passieve immigratie’. De actieve immigratie, zoals de uitgereikte arbeidskaarten aan buitenlanders die hier openstaande vacatures komen invullen, blijft beperkt.” Het gaat hier dus niet om “immigratie die het land nodig heeft” zoals de krant stelt, maar om immigratie die niet de minste bijdrage levert tot onze economie en de instandhouding van de welvaartsstaat, wel integendeel. Voor alle duidelijkheid merken we hierbij nogmaals op dat ook bij de veel bezongen voordelen die uit de zogenaamde economische immigratie zouden worden gehaald, steeds meer ernstige vraagtekens worden geplaatst, zoals trouwens ook in verschillende buitenlandse rapporten tot uiting kwam.

Hoe men het ook draait of keert, één zaak staat buiten kijf: de bevolkingsgroei in dit land is allerminst van die aard om de toekomst van onze welvaartsstaat met hernieuwd vertrouwen tegemoet te zien.

• Trefwoorden:
  
  asiel, asielzoekers